
Rolnictwo konserwujące: definicja
Rolnictwo konserwujące to metoda użytkowania gruntów rolnych. Po raz pierwszy metoda ta pojawiła się w latach 30. XX wieku w Stanach Zjednoczonych, jako konsekwencja poważnej erozji gruntów rolnych. O...
Rolnictwo konserwujące zostało zdefiniowane przez FAO (Organizację Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa) w 1997. Opiera się na trzech podstawowych zasadach, które zapobiegają degradacji gleby. Ponad 100 milionów hektarów gruntów rolnych jest obecnie uprawianych zgodnie z zasadami rolnictwa konserwującego.
Trzy główne filary uważane są za podstawę rolnictwa konserwującego:

roślina okrywowa

uprawa minimalna

płodozmian
Te 3 filary rolnictwa konserwującego są kluczem do czerpania pełnych korzyści z tej techniki.
Rolnictwo konserwujące jest często kojarzone z technikami bezorkowymi, takimi jak uprawa minimalna (min-till). W rzeczywistości uprawa minimalna jest jedną z technik wykorzystywanych do osiągnięcia celów pierwszego filaru. Jednak koncepcja rolnictwa konserwującego obejmuje również takie działania, jak przykrywanie resztek pożniwnych i zwalczanie chwastów, co nie ma miejsca w przypadku uprawy minimalnej.
Według FAO trzydzieści procent gleby na naszej planecie uległo degradacji. Wdrożenie rolnictwa konserwującego ma zatem znaczenie dla całej planety. Jest to kwestia odbudowy naszych gleb w celu wyprodukowania wystarczającej ilości pożywienia dla populacji ludzkiej w perspektywie długoterminowej. Ponadto, rolnictwo konserwujące przynosi inne istotne korzyści, szczególnie w kwestii globalnego ocieplenia. Ograniczenie uprawy roli oznacza, że węgiel pochłaniany przez rośliny na potrzeby wzrostu jest wiązany głęboko w glebie, gdy materia roślinna przekształca się w próchnicę. Rolnictwo konserwujące przynosi również korzyści gospodarstwu rolnemu, ponieważ zmniejsza koszty pracy i zużycie energii ze względu na mniejszą liczbę zabiegów.
Poprzez sekwestrację większej ilości węgla, dzięki ograniczeniu uprawy roli i siewie roślin okrywowych, rolnictwo konserwujące przyczynia się do powstawania materii organicznej. Zwiększa się żyzność gleby. Bogate środowisko zwiększa bioróżnorodność i populację dżdżownic, a także sprzyja naturalnym procesom biologicznym, które prowadzą do obiegu materii organicznej.
Jednocześnie gleba staje się bardziej porowata i ma lepsze zdolności infiltracyjne, co ogranicza erozję i poprawia zaopatrzenie upraw w wodę.
Po opanowaniu tej metody, wszystkie jej zalety umożliwiają osiągnięcie wydajności porównywalnej z konwencjonalnymi technikami. Zwalczanie chwastów z wykorzystaniem upraw okrywowych i płodozmianu jest często czynnikiem decydującym.
Stosowanie zasad rolnictwa konserwującego wymaga obserwacji i oceny gleby. Szybka oraz łatwa diagnoza jest możliwa, jeśli opanowano podstawy agronomii: test szpadlowy, mini profil glebowy 3D itp. Dzięki tym narzędziom diagnostycznym możliwe jest określenie stanu gleby i technik wymaganych do jego poprawy.
Najczęściej stosowane techniki w rolnictwie konserwującym obejmują:
Źródła:
https://apad.asso.fr/index.php?option=com_content&view=article&id=405
https://www.agro-league.com/agriculture-de-conservation

Rolnictwo konserwujące to metoda użytkowania gruntów rolnych. Po raz pierwszy metoda ta pojawiła się w latach 30. XX wieku w Stanach Zjednoczonych, jako konsekwencja poważnej erozji gruntów rolnych. O...

Rolnictwo konserwujące obejmuje szereg technik rolniczych mających na celu poprawę struktury i żyzności gleby. Techniki te opierają się na trzech filarach, czyli głównych zasadach agronomicznych: mini...

Według FAO (Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa) jedna trzecia gleb na naszej planecie uległa degradacji. Potencjał produkcyjny jest zagrożony z powodu wyjaławiania gleby. Głó...

Celem wszystkich technik stosowanych w rolnictwie konserwującym (CA) jest promowanie potencjału agronomicznego gleby przy jednoczesnym zapewnieniu optymalnych plonów w perspektywie długoterminowej. W ...